गजल-१८
हाँसी–हाँसी छुरा धस्ने खुनीलाई भुल्दिन म तर पनि किन–किन उनीलाई भुल्दिन म पिएर नै बेहोसी भै बरू भूल्छु आफैलाई तड्पाएर छाडीजाने बैगुनीलाई भुल्दिन म…


हाँसी–हाँसी छुरा धस्ने खुनीलाई भुल्दिन म तर पनि किन–किन उनीलाई भुल्दिन म पिएर नै बेहोसी भै बरू भूल्छु आफैलाई तड्पाएर छाडीजाने बैगुनीलाई भुल्दिन म…

सम्झि–सम्झि फर्किआउने नगर्नू है दोबाटोमा दोधार पार्न बोलाउने नगर्नू है दोबाटोमा मान्छेको भिडमा आफै एक्लो भइ हराएर जुनिभरि दुःख पाउने नगर्नू है दोबाटोमा गुराँस…

जान्दा–जान्दै कीरा पखेटा पलाएपछि घमण्ड भरिन्छ, अनि आँट बटुल्छ, आकाश छोप्ने मनोबल पृथ्वी ढाक्ने झोंक यस्तो अहम भरिए पछि... हावा बटुलेर मुठ्ठी राख्छु बिचार…

समुद्र सतहदेखि अलि–अलि गरी हावासंगै... अल्लरेपन घुमाउँदै माथि–माथि जान्छन् अग्लिएको भानसंगै एक्लै, आफै रमाएर तल हेरी जमिनलाई सलाम गर्छन्........ पानीको कण न हो आफैमा…