अर्जुन प्रधान चिराङ, भूटान भुटानको नक्सा कोर्न जानिनँ मैले। तर आमाले बोल्ने प्रत्येक शब्दमा एउटा घरको ढोका खुल्छ, जसको आँगनमा म कहिल्यै पुगेको छैन। हजुरआमाका कथामा भने कतिपटक पुगेँ त्यहाँ। कहिले पानीट्याङ्कीको बाटो हुँदै, कहिले पुरानो घरको सम्झना पछ्याउँदै। सानैमा …

टिकाराम राई “आँसु” केही घाउहरू छालामुनि हुँदैनन्— देशको नक्साभित्र हुन्छन्, जहाँबाट निकालिँदा मानिसको शरीर मात्र होइन, उसको इतिहास पनि सीमापारि फ्याँकिन्छ । सबै घाउहरूबाट खून बग्दैन, केही घाउहरूबाट घरको आँगन बग्छ, आमाको आवाज बग्छ, बुबाको छाया बग्छ, भाइबहिनीको बाल्यकाल बग्छ— …

सुशील रेग्मी ओहायो, अमेरिका म हुर्किएको त्यो शिविरको परिवेश कस्तो भयो होला? पहिला जस्तो थियो, त्यस्तै पक्कै छैन होला होस् पनि त कसरी एउटा देशको एक पाटो पुरै खेदिए पछि बनेको सातवटा टुक्राहरूको बसाइबाट असी प्रतिशतले त्यो शिविर छोडेर खोई …

बी.पी. शर्मा नेदरल्यान्ड्स म कति भन्नु म कति भन्दै हिँड्नु म, म होइन भनेर म त म स्वयंको म होइन भनेर भनेकै छु त ! कुन मान्छेको साइनो गाँस्दै आफ्नो परिभाषाको माला जप्छौ तिमी ! म ब्रह्म होइन किताबमा पढिने …

अर्जुन प्रधान केही मान्छेहरू मरेर जाँदैनन्, उनीहरू इतिहासको छातीमा एउटा प्रश्न छोडेर जान्छन्। आर.के. बुढाथोकी त्यस्तै एउटा प्रश्न थिए। जब देशमा बोल्नु अपराधजस्तो थियो, जब अन्यायको अगाडि टाउको निहुराउनु नै बाँच्ने उपाय थियो, उनी आफ्नो घर छोडेर निस्किए। घर छोड्नु …