गजल – ३७५
देश खोज्दा भेष गुम्यो, गुम्यो आफ्नै जन्मभूमि
के नै रयो आफ्नो भन्नु, छुट्यो आफ्नै जन्मभूमि।
जले पुस्तक कलमहरु, आवाज उठ्दा सडकमा
बैरी सामु घुँडा टेक्दा, चुक्यो आफ्नै जन्मभूमि।
तप्प-तप्प आँशु झारी आकाशलाई हेर्दै सुत्दा
सम्झनाले छाती माँझ, दुख्यो आफ्नै जन्मभूमि।
बाध्य बनि पुनर्वासलाई रोजे पछि यो मनले
साँच्चै अब छातीबाट, पुछ्यो आफ्नै जन्मभूमि।