रोप्छन् कोही यहाँ, माया नै मायाको फूल तोड्छन् माया कोही, भइ काला-निला। चरित्र र बनावटको, कत्रो विशाल भेला देखायौ दैव! एक्लै, कस्तो विचित्र मेला।। रमाउँछन् कति यहीँ, पाई मान्छेको चोला रुन्छन् कति यहीँ, बगाई आँसुको खोला। दैव हरे!
यो कस्तो नबुझ्ने खेला? बुझाउँछन् मनलाई सबै, शायद यस्तै होला।।
अति राम्रो प्रस्तुति!
गंगाजी, तपाई को लेखी सारै राम्रो छ. प्रयाश गर्नु होला