एक्लो बाटोको गीत
बादलका थुम्काहरू हेर्दै
हरेक रात निदाउने यो मनले
आकाशमा रमाइरहेका ताराहरूसँग
कहिल्यै प्रश्न गरेन।
बरु आफ्नै बगैँचामा
माहुरी गुनगुनाएझैँ
कुटो–कोदालोसँग रमाइरह्यो,
फूलहरूसँग मुस्कुरायो,
पातहरूलाई सुम्सुम्यायो।
पोहोर साल आमाले दिएको
पुरानो रूमाल झिकेर
जब निधारका पसिना पुछ्छु,
त्यसका कुना–कुनामा अझै
आमाकै हातको गन्ध आउँछ।
तर,
ती पापी बलात्कारीहरू
यही देशको हावामा सास फेरिरहुञ्जेल
मेरी आमाको आत्माले
कहिल्यै शान्ति पाउने छैन।
आँखाको डिलमा जमेका
आँसुका ढिक्काहरू
परेलीसँग बिदाइ माग्दै
गालाको बाटो हुँदै
माटोसम्म पुगेर बिलाउँछन्।
त्यतिबेला
आमाको सम्झनाले
म भित्रभित्रै ढल्छु,
जस्तो आँधीले चुँडिएको
एउटा एक्लो बोट।
त्यो जूनलाई हेरेर
एक रात आकाशले भन्यो—
“यही अनुहारले,
यिनै हातखुट्टाले
तँ सानै हुँदा
बोल्न सिकायो,
हाँस्न सिकायो,
ताते–ताते गर्दै
जीवनको बाटो हिँड्न सिकायो।”
जब म सानो थिएँ,
बा विशाल पहाडजस्ता हुनुहुन्थ्यो।
अहिले बा वृद्ध हुँदै जाँदा
सानो हुँदै जानुभएको छ,
म भने समयभन्दा अग्लो भइसकेको छु।
बा–आमा,
मसँग तपाईंहरूको भेट नभए पनि
तपाईंहरू एकअर्कासँग
अवश्य भेट्नुहोस्।
किनकि
एक दिन
मेरो पनि पालो आउनेछ,
र म पनि
जूनको उज्यालो समात्दै
तपाईंहरूतिरै हिँड्नेछु।