जब शवहरूको परिणय हुन्छ
यहाँ त हरेक जीवित मानिस, केवल मृत शरीर लाग्दछन्,
दुर्बलता र अज्ञानता नै यहाँ, बहुमुखी प्रतिभा जस्तो भासिएका छन्।
चेतनाहीन विजयहरू र यी निरर्थक संवादहरू,
अनि अव्यवस्थित लर्कोमा हिँडिरहेका मृत देहका यी शवयात्राहरू!
न ऊ यहाँ छ, न ऊ त्यहाँ छ, कतै पनि त देखिँदैन ऊ,
न कोलाहलले भरिएको त्यो अन्त्येष्टिको लर्कोमा भेटिन्छ,
न उत्सुक जोडीहरूको साक्षी बन्न वैवाहिक जुलुसमा नै उभिन्छ।
उपेक्षा गर्छ ऊ त दुवैको—यी मृत शरीरहरूको र नव-दम्पतीहरूको पनि,
सधैँझैँ अचम्मको रूपमा, मानौँ न ऊ कहिल्यै मर्छ, न कहिल्यै परिणय-सूत्रमा बाँधिन्छ।
तथापि, यिनै मृत शरीरहरू उसकै सामु लामबद्ध उभिन्छन्,
दुलहा र दुलहीहरू स्वयंलाई उपहार स्वरूप उसकै चरणमा अर्पण गर्छन्।
त्यो कुख्यात मानवका लागि, जसले स्वयं आफ्नै त कहिल्यै पर्वाह गरेन,
न त मृत्युशय्यामा छटपटिँदै प्राण त्याग्न लागेका कसैलाई नै हेर्न चाहेन।
तिनीहरू—जो जीवनको आशामा केवल एक अन्तिम सास तान्न फोक्सो खियाइरहेछन्,
ताकि त्यो निष्ठुरी मानिसलाई देख्न सकियोस्, जसलाई न त यसको चासो छ, न हेर्ने अभिलाषा!
तैपनि, यिनै मृत शरीरका भीडहरू उसको मरणमा ओइरिएर आउँछन्,
उसको वैवाहिक उत्सवले प्रेततुल्य गडगडाहट पाउन थाल्छ अविरल रूपमा।
यद्यपि, त्यो भीडमा रहेका थोरैलाई मात्र ऊ चिन्दछ,
र उसले कहिल्यै न त मृत्युको, न त विवाहको कुनै यात्रामा भाग नै लियो।
यी सब कुराका बाबजुद, यिनै मृत देहहरू उसैको जयजयकार गर्छन्,
उत्साहपूर्ण हाउभाउ र हास्यव्यङ्ग्यका साथ उसको सत्कार गर्छन्,
र अचम्म! तिनीहरू उसकै सामीप्यमा, आफूलाई वास्तविक रूपमा बन्धनमुक्त महसुस गर्छन्।