ऊ जलेर खरानी भएको बेला

अर्जुन प्रधान
अमेरिका

ऊ जलेर खरानी भएको बेला,
आगो मात्र निभेन,
कतै एउटा घरको उज्यालो पनि निभ्यो।

धुवाँसँगै उडेर गयो
उसको अधुरो सपना,
अधुरा वाचा,
र नबोलिएका हजारौँ शब्द।

खरानीलाई सोधें,
“किन यति चाँडै थाक्यौ?”
खरानी मौन रह्यो,
सायद उत्तर आगोसँगै जलेको थियो।

अब मानिसहरू प्रश्न गर्छन्,
कारण खोज्छन्,
दोषी खोज्छन्।
तर कसैले सोध्दैन—
ऊ बाँचेको बेला
उसको मन कति पटक रोएको थियो?

उसको अन्तिम चिच्याहट
आगोको आवाजमा हरायो,
तर त्यसको प्रतिध्वनि
अझै धेरै हृदयमा गुञ्जिरहेको छ।

हे समय,
यदि फेरि कुनै मन
यसरी जल्न खोज्दैछ भने,
आगो होइन,
एउटा साथ पठाइदेऊ।
किनकि मानिस
खरानी भएर होइन,
आशा भएर बाँच्न जन्मिएको हो।